جای خالی استاد بی بدیل در میان برخی نوازندگان کمانچه هم روزگار ما

اخیرا جلد نخست کتاب «از رود خشک تا بانگ تر» به دستم رسید

چاپ یکم جلد نخست کتاب «از رود خشک تا بانگ تر» نوشته و گردآورده "پیمان پورشکیبایی" و "رضا جدیدی":

کتاب به معرفی تعداد ده ساز از میان سازهای ایران زمین اختصاص دارد و این معرفی به علاوه کوتاه نوشتی از تاریخ موسیقی ایران زمین و دانستنی های موسیقی ایران عرضه می شود:

کوتاه نوشت تاریخ موسیقی ایران زمین از اشاره مختصر تاریخی به پیشینه آواز و ساز در ایران زمین و از بیان بازتاب تمدن های پیشین در موسیقی ایران شکل می گیرد و به نقش مصریان، عبرانی ها و یونانیان اشاره می کند و تاریخ کهن موسیقی ایران را به تفکیک پنج دوره مادها، هخامنشیان، سلوکیان، اشکانیان و ساسانیان معرفی می کند و به بیان سرنوشت موسیقی ایران پس از ساسانیان و حمله اعراب به تفکیک دوره اسلامی، حمله مغول، تیموریان، صفویان، حمله محمود افغان، زندیان، قاجاریان، پهلوی و روزگار ما می پردازد

معرفی هر ساز با هشت مؤلفه «ریشه شناسی ساز در فرهنگ واژگان»، «نگارشی پیرامون ساز»، «نقشه و ساختار ساز»، «سازآفرینان ساز»، «نوازندگان پیشین ساز»، «برخی نوازندگان امروز ساز» و «عکس (برخی نوازندگان ساز)» انجام می شود

«آوانگاری موسیقی ایرانی»، «ردیف دستگاهی موسیقی ایران»، «گونه های موسیقی در ایران»، «واژگانی که باید بدانیم»، «پیش نیاز فراگیری ساز» و «نگهداری ساز» برخی از دانستنی های موسیقی ایران است که ارایه می شود

قصد قضاوت کارشناختی کتاب را ندارم که فاقد تخصص در این امرم

تنها جای یک استاد موسیقی را در معرفی ساز کمانچه خالی دیدم:

"مهدی آذرسینا" از اشاره کتاب به برخی نوازندگان کمانچه هم روزگار ما جا افتاده است

در همین ارتباط به یادداشت دیگر من تحت عنوان «جای خالی سه استاد در تاریخ موسیقی ایران» و در ارتباط با "مهدی آذرسینا" به یادداشت من تحت عنوان «خیز تا فتنه ای برانگیزیم» نگاه کنید